تولیدکننده ظروف یکبار مصرف کاغذی شامل: انواع لیوان و بشقاب کاغذی با نام تجاری ملیوان در سال 1390 فعالیت خود را با هدف اعتلای بهداشت، سلامت عمومی و حفظ محیط زیست آغاز نمود و هم اکنون پس از 3 سال سابقه و حضور موفق در عرصه بهداشت، سلامت و فرهنگ جامعه به عنوان بزرگترین واحد تولیدی ظروف یکبار مصرف کاغذی در استان مازندران با اعتقاد و التزام به حفظ و ارتقاء کیفیت محصولات خود جهت رفاه پویندگان سلامت، در سنگرهای بهداشت و فرهنگ میهن عزیز در حال تلاش می باشد.از جمله فعالیت های این شرکت جهت زیباسازی و ایجاد تنوع در محصولات می توان به تلاش متخصصان این شرکت در طراحی، ابداع و تولید محصولات جدید و متنوع در ساادامه مطلب

بررسی چرخه حیات کاغذ و پلاستیک نشان می دهد، هر دوی آنها تاثیرات زیست محیطی یکسانی دارند. پلی اتیلن (PE) یک پوشش نفتی بر روی لیوان های کاغذی است که می تواند سرعت روند تجزیه زیستی کاغذ از پوشش آن را کاهش دهد. پلی لاکتیک اسید (PLA) یک پوشش زیستی پلاستیکی زیست تخریب پذیر است که در برخی لیوان کاغذی استفاده می شود. PLA یک منبع تجدید پذیر است، به این معنی که هنگام تخریب زیستی، هیچ پس مانده سمی باقی نمی گذارد. در نتیجه لیوان های PLA-اندود تنها لیوان های کاغذی هستند که می تواند به طور کامل تخریب شوند. همه لیوان های کاغذی را تنها می توان در یک مرکز تخصصی بازیافت کرد. چندین شهر – از جمله پرت لند در ارگونادامه مطلب

در ابتدا، برای چاپ بر روی لیوان های کاغذی از قطعه های لاستیکی که بر روی سیلندر سوار شده بود استفاده می شد، و برای هر رنگ از یک سیلندر متفاوت استفاده می شد. مدت های مدیدی است که از چاپ فلکسوگرافیک استفاده می شود و تولید کنندگان برای تولید بیش از یک میلیون لیوان، عموماً از این روش استفاده می کنند. برای این کار از ماشین آلاتی مانند Comexi استفاده می شود، و در تعدیل این ماشین آلات یک قرقره خیلی بزرگ اضافی وجود دارد که مورد نیاز تولید کنندگان لیوان کاغذی است. تکنولوژی جوهر نیز تغییر کرده است و جوهرهای آبی، جای جوهرهای حلال را گرفته است. یکی از عوارض جانبی جوهرهای حلال این است که نوشیدنی در لیوان هاادامه مطلب

لیوان کاغذی، نوعی لیوان یکبار مصرف است که از کاغذ ساخته شده و اغلب با پلاستیک یا موم پوشانده شده است تا از نشت مایع داخل لیوان و یا خیس شدن کاغذ جلوگیری شود. اغلب از کاغذ بازیافتی ساخته می شود و در سرتاسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد.تاریخچهاولین لیوان کاغذی در امپراتوری چین به ثبت رسیده است، زمانی که کاغذ دو قرن قبل از میلاد مسیح اختراع شد. به این لیوان ها "چی پِی" گفته می شد و برای صرف چایی استفاده می شدند. آنها را در اندازه ها و رنگ ها متنوع می ساختند و با طرح های زینتی تزئین می کردند. شواهد کتبی از وجود لیوان کاغذی، در شرح اموال خانواده "یو"، از شهر "هانگ ژو" به چشم می خورد.لیوان های کاغذی مدرن در قرن بیستم توسعه پیدا کردند. در قرن بیستم بسیار رایج بود که در آب خوری های عمومی مثل آب خوری های مدارس یا بشکه های آب در قطارها، لیوان ها به صورت عمومی استفاده می شد. این استفاده مشترک، در سلامت عمومی مشکلاتی به وجود می آورد. یکی از بررسی های قابل توجه در این زمینه، تحقیقاتی بود که "آلوین دیویسون"، استاد زیست شناسی در دانشگاه "لافایت"، در مدارس استون پنسیلوانیا انجام داده بود و با عنوان ادامه مطلب

لیوان دیکسی نام تجاری لیوان های کاغذی یکبار مصرفی است که اولین بار توسط "لارنس لوئلن"، یک وکیل اهل بوستون ماساچوست، در ایالات متحده در سال 1907 اختراع شد، به این دلیل که وی در مورد میکروب هایی که توسط مردم و به دلیل استفاده از لیوان های مشترک در آب خوری های اماکن عمومی پخش می شد نگران بود. لوئلن یک ماشین آب سرد کن با لیوان های یکبار مصرف اختراع کرد و همراه با "هیو مور"، یک کمپین تبلیغاتی راه انداخت تا مردم را در این زمینه مطلع کند و برای دستگاه خود نیز، عمدتا در شرکت های راه آهن، بازاریابی کند. مطالعه پروفسور دیویسون، ابزاری بود در جهت منع لیوان های شیشه ای عمومی و استفاده از لیوان کاغذی. خیلی زود، این دستگاه های آب سرد کن که به ازای یک سنت آب خنک می دادند، به یکی از تجهیزات استاندارد در قطار ها تبدیل شد. شرکت لیوان های دیکسی، ایستون، پنسیلوانیا لیوان های دیکسی در ابتدا "لیوان بهداشتی" نامیده می شدند، اما از سال 1919 و پس از تولید عروسک هایی که در شرکت عروسک دیکسی آلفرد شیندلر در نیویورک ساخته می شدند، به لیوان های دیکسی تغییر نام داد. موفقیت شرکت منجر به این شد، که این شرکت که پیش ازادامه مطلب

بر اساس آمارهای بدست آمده سالانه بیش از دو میلیون تن مواد پلاستیکی در کشور تولید و به مصرف میرسد. در یک نگاه ساده با صرفهجویی یک کیسه ی پلاستیک در هفته توسط هر خانوار ایرانی میتوان از مصرف حدود یک میلیارد کیسه پلاستیکی در سال جلوگیری کرد که این میزان برابر با ۱۰ هزار تن پلاستیک است. کیسههای پلاستیکی برای اولین بار در اواخر دهه ۵۰ میلادی به بازار عرضه و به یکی از نمادهای خرید تبدیل شدند. در ابتدا اهمیتی به میزان تخریب زیست محیطی و آثار سوء آن بر سلامت شهروندان داده نمیشد. تا اینکه از اوایل دهه ۹۰ کشورهای مختلف به فکر بازیافت پلاستیکها افتادند و دست به اقداماتی از جمله تولید پلاستیکهای بازیافتی,تولید محصولات کاغذی و گیاهی زدند و همچنین در کنار این کار دستگاههایی نیز برای بازیافت نایلکسهای دیر بازبافت ایجاد کردند. درحال حاضر، کشورهایی چون بنگلادش و امارات که از لحاظ شاخصهای توسعه پایینتر از ایران هستند توانستهاند بهطور کامل یا به میزان ۵۰ درصد مصرف مواد پلاستیکی خود را کاهش دهند و از مواد تجزیه پذیر و سازگار با محیط زیست استفاده کنند.در قاره آفریقا نیز کشورهای روآندا و سومالیادامه مطلب